سلام همراهان گرامی 

در دنیای امروز که فناوری اطلاعات و نرم‌افزارها به‌سرعت در حال گسترش هستند، نیاز به راهکارهایی برای توسعه، استقرار و مدیریت نرم‌افزارها بیش‌از پیش احساس می‌شود. داکر Docker به‌عنوان یک پلتفرم متن‌باز، یکی از پیشگامان در این زمینه است که به توسعه‌دهندگان و مدیران سیستم‌ها کمک می‌کند تا برنامه‌های خود را در محیط‌های جداگانه و قابل‌انتقال به‌نام کانتینر اجرا کنند.

داکر چیست و چرا از آن استفاده کنیم؟

Docker یک پلتفرم برای مجازی‌سازی در سطح سیستم‌عامل است که به شما اجازه می‌دهد تا برنامه‌ها و تمامی وابستگی‌های آن‌ها را به‌صورت یکپارچه در قالب کانتینرها بسته‌بندی کنید. برخلاف ماشین‌های مجازی (VMs) که نیازمند سیستم‌عامل‌های کامل و منابع بیشتری هستند، کانتینرها از هسته سیستم‌عامل میزبان استفاده می‌کنند و به‌همین دلیل سبک‌تر و سریع‌تر هستند.

Docker به شما این امکان را می‌دهد تا برنامه‌ها را به‌صورت قابل‌انتقال (Portable) و مقیاس‌پذیر (Scalable) توسعه و مستقر کنید. این بدان معناست که برنامه شما می‌تواند بدون نگرانی از وابستگی‌ها و تنظیمات مختلف، در هر محیطی از جمله سیستم‌های توسعه، سرورهای تولید، فضای ابری و حتی سیستم‌های محلی اجرا شود.

مطلب مفید: داکر چیست؟

مزایای استفاده از Docker

استفاده از Docker مزایای زیادی دارد که از جمله آن‌ها می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:

1. اجرای سریع (Fast Deployment): کانتینرها به‌سرعت اجرا می‌شوند و در عرض چند ثانیه آماده به‌کار هستند.

2. قابلیت انتقال (Portability): کانتینرها می‌توانند بدون تغییر در محیط‌های مختلف اجرا شوند؛ از سیستم‌عامل‌های گوناگون گرفته تا محیط‌های ابری مانند AWS، Azure و Google Cloud.

3. کارایی بالا (High Efficiency): با استفاده از منابع کمتر نسبت به ماشین‌های مجازی، کانتینرها به شما اجازه می‌دهند تا با صرفه‌جویی در مصرف منابع، کارایی بیشتری داشته باشید.

4. مدیریت ساده وابستگی‌ها: Docker تمامی وابستگی‌های نرم‌افزار را در قالب یک کانتینر بسته‌بندی می‌کند؛ بنابراین، دیگر نیازی به نگرانی درباره نسخه‌های مختلف کتابخانه‌ها و ابزارها نخواهید داشت.

5. مقیاس‌پذیری (Scalability): با استفاده از ابزارهایی مانند Docker Compose و Docker Swarm، شما می‌توانید کانتینرهای خود را به‌صورت مقیاس‌پذیر مدیریت کنید.

در این مطلب، به‌صورت گام‌به‌گام با نحوه نصب Docker بر روی سیستم‌عامل‌های مختلف از جمله Ubuntu ،CentOS ،Windows و macOS آشنا خواهید شد. همچنین، پس از نصب، با مفاهیم پایه‌ای کانتینرها، مدیریت کانتینرها و عیب‌یابی مشکلات رایج در Docker آشنا خواهید شد.

پیش‌نیازهای نصب Docker

قبل از این‌که به سراغ مراحل نصب Docker برویم، ضروری است که مطمئن شوید سیستم شما تمامی پیش‌نیازهای لازم برای نصب و اجرای Docker را دارد. در این بخش، به بررسی سیستم‌های عامل پشتیبانی‌شده، منابع سخت‌افزاری موردنیاز و تنظیمات اولیه برای آماده‌سازی سیستم خواهیم پرداخت.

۱) سیستم‌های عامل پشتیبانی‌شده

Docker به‌طور رسمی از سیستم‌عامل‌های زیر پشتیبانی می‌کند:

– Linux:

  – Ubuntu (نسخه‌های 20.04 LTS، 22.04 LTS و بالاتر)

  – CentOS (نسخه 7 و 8)

  – Debian (نسخه‌های 10 و 11)

  – Fedora (نسخه‌های 35 و بالاتر)

– Windows:

  – Windows 10 (نسخه 64 بیتی با حداقل بیلد 19042 و بالاتر)

  – Windows 11

  – Windows Server 2016/2019/2022

– macOS:

  – macOS Monterey و macOS Ventura (پردازنده‌های Intel و Apple Silicon)

> نکته: برای نصب Docker روی Windows و macOS، از Docker Desktop استفاده می‌شود که شامل تمامی ابزارهای موردنیاز مانند Docker Engine ،Docker CLI و Docker Compose است.

۲) منابع سخت‌افزاری موردنیاز

برای اجرای Docker به‌صورت بهینه، سیستم شما باید حداقل منابع زیر را داشته باشد:

• پردازنده (CPU):

  – حداقل: پردازنده 64 بیتی دو هسته‌ای

  – پیشنهاد شده: پردازنده چند هسته‌ای با پشتیبانی از مجازی‌سازی سخت‌افزاری (Intel VT-x یا AMD-V)

• حافظه (RAM):

  – حداقل: 2 گیگابایت

  – پیشنهاد شده: 4 گیگابایت یا بیشتر (به‌ویژه برای اجرای چندین کانتینر به‌صورت همزمان)

• فضای دیسک (Storage):

  – حداقل: 10 گیگابایت فضای خالی

  – پیشنهاد شده: 20 گیگابایت یا بیشتر (برای نگهداری تصاویر Docker و کانتینرها)

۳) تنظیمات اولیه سیستم

بسته به سیستم‌عاملی که استفاده می‌کنید، ممکن است نیاز باشد تا برخی تنظیمات اولیه را انجام دهید:

1. فعال‌سازی مجازی‌سازی (Virtualization):

اطمینان حاصل کنید که مجازی‌سازی سخت‌افزاری (Intel VT-x یا AMD-V) در BIOS سیستم فعال است. برای این کار، وارد BIOS شوید:

1. سیستم را ری‌استارت کنید و در زمان بوت، کلید مربوطه (معمولاً Del، F2، F10 یا Esc) را فشار دهید.
2. گزینه Virtualization را پیدا کنید. به بخش Advanced یا CPU Configuration در تنظیمات BIOS بروید.
3. به دنبال گزینه‌ای مانند Intel VT-x، Intel Virtualization Technology، یا SVM Mode (در پردازنده‌های AMD) بگردید.
4. Virtualization را فعال کنید، کافی است گزینه مربوطه را روی Enabled تنظیم کنید.
5. تغییرات را با انتخاب Save & Exit ذخیره کنید (معمولاً کلید F10).

پس از راه‌اندازی مجدد، Virtualization فعال است و می‌توانید از Docker استفاده کنید.

> توجه: ممکن است نام گزینه‌ها در BIOS بسته به مادربرد متفاوت باشد.

2. بروزرسانی سیستم:

   – توصیه می‌شود قبل از نصب Docker، سیستم‌عامل خود را به‌روزرسانی کنید تا از آخرین نسخه‌ها و پچ‌های امنیتی بهره‌مند شوید.

حالا که سیستم شما آماده است، می‌توانید مراحل نصب Docker را برای سیستم‌عامل دلخواه خود دنبال کنید. در ادامه، نحوه نصب Docker روی Ubuntu، CentOS، Windows و macOS را به‌صورت گام‌به‌گام توضیح خواهیم داد.

نصب Docker روی سیستم‌عامل‌های مختلف

در این بخش، به‌صورت گام‌به‌گام نحوه نصب Docker روی هر یک از این سیستم‌عامل‌ها را بررسی می‌کنیم.